सुरेश मिश्र/कवि/मुंबई वार्ता

कंपकंपाती ठंड, विकराल कोहरा,सुर-सुर करती हवा। नायिका परदेसी प्रियतम का रास्ता जोहते-जोहते थक गई। उसके सारे जतन फेल हो गए। उसने सोचा कि प्रियतम अपनी बहन और भानजे को अपनी जान से ज्यादा प्यार करते हैं। उसने मोबाइल उठाया और डायल कर दिया साजन के पास –


ढूंढ़ी बन्हले,ढुंढा बन्हले, हम भुजइले लाई सइयां
जल्दी आवा हो के,खिचरिया लइके जाई,
सइयां जल्दी आवा होकवने टरेनियां क टिकस कटइल्या होलागि गइली जनवरी,
अबइ ले न बतइल्या होआवा नाहीं दुनिया म होई जग हंसाई सइयां जल्दी आवा हो के,
खिचरिया लइके जाई,सइयां जल्दी आवा होननदी रोवत बानी,


भइया नाहीं अइले लागेला बहिनी के अपने भुलइले फोनवा पे बार-बार केतना समुझाई सइयां जल्दी आवा हो
के,खिचरिया लइके जाई,सइयां जल्दी आवा हो
*भैने* तोहार बोलइं मामा हमरे अइहैंलगल बा *धुरंधर* हमके सुलेमवां देखइहैं रहिया जोहत हउवें,
बना जिनि कसाई सइयां जल्दी आवा हो के,खिचरिया लइके जाई,
सइयां जल्दी आवा होहंसी अउ ठिठोली हमरा लागइ जइसे गोली होबुआ कहिया बनबइ,
ई ननदिया क बोली हो निरमोही पिया,कइसे ओनके हम बताईसइयां जल्दी आवा हो के,
खिचरिया लइके जाई,सइयां जल्दी आवा होपतिया,अफतिया,
संसतिया से थकलीं रोज-रोज वाली दुरगतिया से थकलीं फोनवा पे काउ-काउ तहरा हम बताई सइयां जल्दी आवा हो के,
खिचरिया लइके जाई,सइयां जल्दी आवा होतहरा बुझाए नाहीं जियरा क बतिया
अगिया बुझाए कइसे पिया परदेसिया ठंडी न जाई हमरी,
ओढ़ि के रजाई सइयां जल्दी आवा हो के,खिचरिया लइके जाई,सइयां जल्दी आवा हो


